ನಮ್ಮ ತಾತ ಮಲ್ಲಯ್ಯ — ಮರೆಯಲಾಗದ ಅನ್ನದಾತ

ನಮ್ಮ ಕುಟುಂಬದ ಸದಸ್ಯರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಪ್ರಮುಖ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ನಿಜವಾದ ಕಥೆ ಇದು. ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳಲು ಆರಂಭಿಸಿದರೆ ಕೇಳುತ್ತಲೇ ಇರಬೇಕು ಎನಿಸುತ್ತದೆ. ಅವರೇ ನಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯ ತಾತ — ಮಲ್ಲಯ್ಯ.

ನಮ್ಮ ತಾತನಿಗೆ ಒಟ್ಟು ಏಳು ಮಕ್ಕಳು. ಅವರೆಲ್ಲರನ್ನೂ ಅವರು ಬಹಳ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಕಾಳಜಿಯಿಂದ ಬೆಳೆಸಿದರು. ಅದರಲ್ಲೂ ಅವರಿಗೆ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳೆಂದರೆ ವಿಶೇಷ ಪ್ರೀತಿ. ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳನ್ನು ಗೌರವದಿಂದ ಕಾಣಬೇಕು, ಅವರಿಗೆ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಸಮಾನ ಅವಕಾಶ ನೀಡಬೇಕು ಎಂಬ ಮನೋಭಾವ ಅವರಲ್ಲಿತ್ತು. ನಾನು ಹುಟ್ಟಿದಾಗ ಹೆಣ್ಣುಮಗು ಎಂದು ತಿಳಿದು ಅವರು ಬಹಳ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟಿದ್ದರಂತೆ.

ಭಕ್ತಿ ತುಂಬಿದ ಬದುಕು

ನಮ್ಮ ತಾತನ ಜೀವನದ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಲು ಆರಂಭಿಸಿದರೆ ಮಾತುಗಳೇ ಸಾಲುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರದು ಬಹಳ ಸ್ವಚ್ಛವಾದ ಮನಸ್ಸು. ದೇವರ ಮೇಲೆ ಅಪಾರವಾದ ಭಕ್ತಿ ಇತ್ತು. ಅವರು ಪ್ರತಿದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ನಾಲ್ಕು ಗಂಟೆಗೆ ಎದ್ದು, ಸ್ನಾನ ಮುಗಿಸಿ ದೇವರ ಪೂಜೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗುತ್ತಿದ್ದರು. ನಮ್ಮ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಮಸ್ಕಿ ತಾಲ್ಲೂಕಿನಲ್ಲಿ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಡುವ ಶ್ರೀಶೈಲ ಮಲ್ಲಯ್ಯನ ಮೇಲೆ ಅವರಿಗೆ ಅಪಾರ ಭಕ್ತಿ ಇತ್ತು. ಪೂಜೆ ಮುಗಿದ ನಂತರ ಮಸ್ಕಿಯಲ್ಲಿರುವ ದೇವಸ್ಥಾನಗಳಿಗೆ ತೆರಳಿ ದೇವರ ದರ್ಶನ ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರ ದಿನವೇ ದೇವರ ಸ್ಮರಣೆಯಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತಿತ್ತು.

ನಾನು ಬೆಳೆದಂತೆ ನನ್ನ ಮೇಲಿನ ಅವರ ಪ್ರೀತಿಯೂ ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು. ನನ್ನನ್ನು ತಮ್ಮ ಮಗುವಿನಂತೆಯೇ ಸಾಕಿದರು. ನಾನು ಏನು ಕೇಳಿದ್ದರೂ, ಏನು ಹೇಳಿದ್ದರೂ ಅದನ್ನು ನೆನಪಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ನನಗೆ ನನ್ನ ತಾತ ಎಂದರೆ ಎಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿಯೋ, ನನ್ನ ತಾತನಿಗೂ ನಾನು ಅಷ್ಟೇ ಪ್ರೀತಿ.

ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೌರವ — ಹಸಿದವರಿಗೆ ಅನ್ನ

ನಮ್ಮ ತಾತನ ಮತ್ತೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಗುಣವೆಂದರೆ, ಎದುರಿಗಿರುವವರು ಮಕ್ಕಳೇ ಆಗಿರಲಿ ಅಥವಾ ಹಿರಿಯರೇ ಆಗಿರಲಿ, ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಗೌರವದಿಂದ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದರಲ್ಲೂ ಅನ್ನದಾನ ಅವರಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯವಾದ ಸೇವೆಯಾಗಿತ್ತು. ಬಡವರು ಮತ್ತು ಹಸಿದವರಿಗೆ ಊಟ ನೀಡುವುದರಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ಅಪಾರ ಸಂತೋಷ ಸಿಗುತ್ತಿತ್ತು. ಪ್ರತಿವರ್ಷ ನಡೆಯುವ ಮಲ್ಲಯ್ಯನ ಜಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅನ್ನದಾನದ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ನಮ್ಮ ತಾತ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರ ಕರುಣೆ ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ಊಟ ಮಾಡುವಾಗ ಮೊದಲು ಎರಡು ತುತ್ತುಗಳನ್ನು ಪ್ರಾಣಿ–ಪಕ್ಷಿಗಳಿಗಾಗಿ ತೆಗೆದಿಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಮನೆ ಹತ್ತಿರ ಹಸು ಬಂದರೆ ಉಳಿದ ರೊಟ್ಟಿಯನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಅದಕ್ಕೆ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದರು.

ತಮ್ಮ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೂ ಯಾವುದೇ ಕೊರತೆಯಾಗದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಂಡರು; ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಕೈಲಾದಷ್ಟು ಇತರರಿಗೂ ನೆರವಾದರು. ಅವರ ಪರಿಚಯದ ವಲಯವೂ ಬಹಳ ದೊಡ್ಡದಾಗಿತ್ತು. ರಾಯಚೂರು ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಅನೇಕರು ಅವರನ್ನು ತಿಳಿದಿದ್ದರು. ಅವರ ಅನ್ನದಾನ ಮತ್ತು ಸೇವಾ ಮನೋಭಾವದಿಂದ ಜನರು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಅವರನ್ನು “ಅನ್ನದಾತ” ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದರು.

ಬದುಕನ್ನೇ ಬದಲಿಸಿದ ಆ ಒಂದು ಘಟನೆ

ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ನಮ್ಮ ತಾತನ ಸುಂದರ ಜೀವನದ ಒಂದು ಭಾಗ. ಆದರೆ ನಂತರ ನಡೆದ ಒಂದು ಘಟನೆ ನಮ್ಮ ಕುಟುಂಬದ ಬದುಕನ್ನೇ ಬದಲಿಸಿತು. ಒಂದು ದಿನ ನಮ್ಮ ತಾತ ಹೊಲಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಮನೆಗೆ ಹಿಂದಿರುಗುತ್ತಿದ್ದರು. ರಾತ್ರಿ ಸಮಯ. ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸರಿಯಾದ ಬೆಳಕು ಇರಲಿಲ್ಲ. ನಡೆಯುತ್ತಾ ಬರುವಾಗ ಕಲ್ಲಿಗೆ ಎಡವಿ ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲಿದ್ದವರು ತಕ್ಷಣ ಆಂಬುಲೆನ್ಸ್‌ಗೆ ಕರೆ ಮಾಡಿ ಅವರನ್ನು ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಸೇರಿಸಿದರು. ಆ ಘಟನೆಯ ನಂತರ ನಮ್ಮ ತಾತನ ಬಹುತೇಕ ನೆನಪುಗಳು ಕಳೆದುಹೋದವು. ಕೆಲವು ಚಿಕ್ಕಪುಟ್ಟ ನೆನಪುಗಳು ಮಾತ್ರ ಅವರಲ್ಲಿ ಉಳಿದಿದ್ದವು. ಅವರಿಗೆ ಹೀಗಾಗಿದೆ ಎಂಬ ಸುದ್ದಿ ತಿಳಿದಾಗ ಮೈಸೂರಿನಲ್ಲಿದ್ದ ನಾವು ರಾಯಚೂರಿಗೆ ತೆರಳಿ ಅವರನ್ನು ನೋಡಿಕೊಂಡು ಬಂದೆವು. ಆದರೆ ಆಶ್ಚರ್ಯಕರವಾದ ಒಂದು ಸಂಗತಿ ಇತ್ತು.

ಅನೇಕ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಮರೆತಿದ್ದ ನಮ್ಮ ತಾತ, ಅನ್ನದಾನವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಮರೆಯಲಿಲ್ಲ.

ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಮಲ್ಲಯ್ಯನ ಜಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಸೇವೆ ಅವರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟು ಆಳವಾಗಿ ನೆಲೆಸಿತ್ತು. ಸತತವಾಗಿ ಸುಮಾರು 25 ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಅನ್ನದಾನ ಮಾಡಿದ ಅವರ ಸೇವೆಯನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ ಅವರಿಗೆ ಪ್ರಶಸ್ತಿಯನ್ನೂ ನೀಡಲಾಗಿತ್ತು. ಅವರ ಆರೋಗ್ಯ ಬದಲಾದ ನಂತರವೂ ಅವರ ಸೇವೆಯನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಲು ನಾವು ಬಯಸಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ಆರಂಭಿಸಿದ್ದ ಅನ್ನದಾನದ ಪರಂಪರೆಯನ್ನು ಕುಟುಂಬದವರು ಮುಂದುವರಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದೆವು. ದೇವರ ಮೇಲಿನ ಅವರ ಭಕ್ತಿಯೂ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಉಳಿಯಿತು.

ಮರೆಯಲಾಗದ ಆ ರಾತ್ರಿ

ಕಾಲ ಕಳೆದಂತೆ ಅವರ ಕೆಲವು ನೆನಪುಗಳು ಮತ್ತೆ ಮರಳಿದವು. ನಮ್ಮನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ, ಸುತ್ತಮುತ್ತ ನಡೆಯುವುದನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವಂತಾದರು. ಅದು ನಮಗೆ ಬಹಳ ಸಂತೋಷ ನೀಡಿತು. ಆದರೆ ನಂತರ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಅವರ ಆರೋಗ್ಯ ಹದಗೆಟ್ಟಿತು. ಆ ವಿಷಯ ತಿಳಿದ ಕೂಡಲೇ ಮೈಸೂರಿನಲ್ಲಿದ್ದ ನಾವು ಅವರನ್ನು ನೋಡಲು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದೆವು. ನಾವು ಹೋದ ಮರುದಿನವೇ, ರಾತ್ರಿ ಸುಮಾರು 10:30ಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯ ತಾತ ಕೊನೆಯುಸಿರೆಳೆದರು. ಆ ಸುದ್ದಿ ನಮ್ಮ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಸಹಿಸಲಾಗದ ನೋವಾಗಿತ್ತು. ನನಗೆ ವಿಷಯ ತಿಳಿದಾಗ ನಾನು ತುಂಬಾ ಅತ್ತೆ. ನನ್ನ ದುಃಖವನ್ನು ತಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನಂತಹ ಮೊಮ್ಮಗುವಿಗೆ ಇಷ್ಟು ನೋವಾಗಿದ್ದರೆ, ಅವರ ಏಳು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ತಮ್ಮ ತಂದೆಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಾಗ ಎಷ್ಟು ನೋವಾಗಿರಬಹುದು? ಎಂಬ ಆಲೋಚನೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಕಾಡಿತು. ಆದರೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ನನಗೆ ಒಂದು ವಿಷಯ ಅರ್ಥವಾಯಿತು. ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಬಹುದು; ಆದರೆ ಅವರು ಮಾಡಿದ ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸಗಳು ನಮ್ಮನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ.

ನಮ್ಮ ತಾತ ಮಾಡಿದ ಅನ್ನದಾನ, ಬಡವರ ಮೇಲಿನ ಕಾಳಜಿ, ಪ್ರಾಣಿ–ಪಕ್ಷಿಗಳ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೀತಿ, ದೇವರ ಮೇಲಿನ ಭಕ್ತಿ, ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳ ಮೇಲಿನ ಗೌರವ ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರನ್ನೂ ಸಮಾನವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ಅವರ ಗುಣ — ಇವೆಲ್ಲವೂ ಇಂದಿಗೂ ನಮ್ಮ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಜೀವಂತವಾಗಿವೆ. ನಮ್ಮ ತಾತನನ್ನು ನಾನು ಮರೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅವರು ಮಾಡಿದ ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸಗಳನ್ನೂ ಮರೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

ನಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯ ತಾತ ಮಲ್ಲಯ್ಯನವರ ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಶಾಂತಿ ಸಿಗಲಿ. ಅವರು ತೋರಿಸಿದ ಒಳ್ಳೆಯ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವುದೇ ಅವರಿಗೆ ನಾವು ಸಲ್ಲಿಸಬಹುದಾದ ನಿಜವಾದ ಗೌರವ.

ನೀತಿ : 

ಒಳ್ಳೆಯತನ ಮತ್ತು ಸತ್ಯದ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯಿರಿ. ನಿಮ್ಮ ಬದುಕಿನಿಂದ ಮತ್ತೊಬ್ಬರಿಗೂ ಒಳ್ಳೆಯ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯಲು ಪ್ರೇರಣೆ ನೀಡಿ. ನಾವು ಈ ಜಗತ್ತನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಹೋದ ಮೇಲೂ ನಮ್ಮ ಒಳ್ಳೆಯ ಕಾರ್ಯಗಳು ಜನರ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಜೀವಂತವಾಗಿರುತ್ತವೆ.